BaÄŸlanmayacaksın bir ÅŸeye, öyle körü körüne.
” O olmazsa yaÅŸayamam.” demeyeceksin.
Demeyeceksin iÅŸte.
YaÅŸarsın çünkü.
Öyle beylik laflar etmeye gerek yok ki.
Çok sevmeyeceksin mesela.
O daha az severse kırılırsın. Ve zaten genellikle o daha az sever seni, senin onu sevdiÄŸinden.
Çok sevmezsen, çok acımazsın.
Çok sahiplenmeyince, çok ait de olmazsın hem.
Çalıştığın binayı, masanı, telefonunu, kartvizitini…
Hatta elini ayağını bile çok sahiplenmeyeceksin, senin deÄŸillermiÅŸ gibi davranacaksın.
Hem hiçbir ÅŸeyin olmazsa kaybetmekten de korkmazsın.
Onlarsız da yaşayabilirmişsin gibi davranacaksın.

Çok eÅŸyan olmayacak mesela evinde.
Paldır küldür yürüyebileceksin.
Ä°lle de bir ÅŸeyleri sahipleneceksen çatıların gökyüzüyle birleÅŸtiÄŸi yerleri sahipleneceksin.
Gökyüzünü sahipleneceksin, güneÅŸi, ayı, yıldızları…

Mesela kutup yıldızı, senin yıldızın olacak.
“O benim.” diyeceksin.
Mutlaka sana ait olmasını istiyorsan bir ÅŸeylerin… Mesela gökkuÅŸağı senin olacak.
Ä°lle de bir ÅŸeye ait olacaksan
renklere ait olacaksın.
Mesela turuncuya, ya da pembeye, ya da cennete ait olacaksın.
Çok sahiplenmeden, çok ait olmadan yaÅŸayacaksın.
Hem her an avuçlarından kayıp gidecekmiÅŸ gibi, hem de hep senin kalacakmış gibi hayat.
İlişik yaşayacaksın.
Ucundan tutarak…

<-- Geri