aÅŸkın alevinde yanıyordu yüzün

yağmurun kızı, diyordu sana herkes

güneÅŸ, dudaklarını ısırıyordu, görmüÅŸtüm

mavinin ıslak tarihinde buluyordum seni

üÅŸüyen ellerindi üÅŸümüÅŸlüÄŸümü örten

 

aynaların bittiÄŸi yerdeydi güzelliÄŸin

gecenin nemli göÄŸsünde ıslanıyordu yüzün

lacivert şafakların kızıl ufkunda

fırtınanın sesiyle kaçıyordun

dönüÅŸü olmayan denizlere...

 

güneÅŸin yüreÄŸinde isyan bayrağı açan

eski ve yaralı bir ülkeden geliyordun

ÅŸarabın gizemli gülüÅŸünü gezdiriyordun

deniz kokulu ormanların yeÅŸilinde çoÄŸalarak

güne düÅŸmüÅŸ mevsim gibi dans ediyordun

 

ÅŸimdi

sevginin yeşil kıyılarında kayboluşunu anlat

dudağında sarı bir kuş gezinsin, sevineyim

son martların ayak izlerine basarak

çekip gideyim, bu yakamoz ÅŸehrinden

 

kimsesizliÄŸin, biriksin avuçlarımda

daracık sokakların ıslak kaldırımları

konuklasın küçük ayaklarını, övüneyim

ve yalnızlığımdan arta kalan soÄŸuk gölgeyi

kiraz mevsiminde kuruyan kızıl tenine süreyim

 

 

<-- Geri