Ben ümitsiz aÅŸklar için yaratılmışım
Ayrılıklar için, sonsuz kederler için
Ne zaman ta derinden sevsem birini
Ezilmeli yeni açmış gülleri kalbimin
En güçlü zehir olmalı aÅŸk dediÄŸin
Alkol gibi damarlarıma yürümeli
Sarmalı her yanımı gece olunca
Ä°çimde bir çıbansa büyümeli
Ä°nsan sevince her gün bir kez ölmeli
Her gün bir baÅŸka yerine saplanmalı o kurÅŸun
Yollara düÅŸmeli, periÅŸan deli divane
Erimeli potasında o garip var oluşun
Artık uzak bir anıdır huzur ve sükun
O büyük yangın baÅŸlamışsa yürekte
Bir gün gelir de bu çaresizliÄŸin
Aranır bütün tesellisi ölmekte
O yerde sevilmek de yalan sevmek de
Nereye baksan dizboyu karanlık
BoÅŸuna bir ışık arama göklerde
Her ÅŸeyinle aÅŸkın içindesin artık
Böyle gitgide derinlere çeker o bataklık
Orada ölümsüz olur nice kara sevdalı
Sevmek, hiç sevilmeden; korkunç güzel
Aşk dediğin karşılıksız olmalı...

<-- Geri