Gel
sen yoksun
bütün sokaklarına kar yağıyor ömrümün
nefesim
üÅŸüyen bir gelincik ayazı
bütün geceler aysız
durmadan bir ezgi savruluyor dudaklarında gecelerin
hüznün uzayan saçlarında kimsesizliÄŸim kanıyor
yaÄŸmalanmıs bir ömrün ortasından sızarak
yaralı gönlümün ırmaklarına doluyor
gel
her gece bır deprem oluyor
ey çaÄŸlayan bir suda yittirdiÄŸim menekÅŸe gözlü kız
seslen bana nerdesin, hangi uzak ÅŸehirdesin
bir rüzgârın kanatlarına vursam duyulur mu sesim
gel
eriÅŸilmez uçurum diplerinde kaldı özleyiÅŸler
yaralı ceylanlar sekiyor bakışlarımda
tomurcuklar öksüz, serçeler dilsiz
her durakta boynu bükük bir çocuk üÅŸüyor
ve ben bu yağmurlar dolusu yalnızlığımla
bütün bulutlardan sana koÅŸuyorum gel
yürekler boÅŸ, bakışlar anlamıyor beni
her akÅŸam vakti,
el ayak sesleri çekilirken caddelerden
vurup yüreÄŸimi narlı sevdalara
yıldızlara ağladığımı kimse bilmiyor
kimse bilmiyor, her gece
dudağımda bir şiirin kanadığını
ey yavru bir kuÅŸ gibi
düÅŸlerimin arasından uçup giden uçarı kız
yaşım on beÅŸ idi, yüz oldu, bin yüz oldu
yaşlandım yaşamadan aşkı ve baharı
farkında değilim şimdi,
geçen günlerin deÄŸiÅŸen mevsimlerin
yağan karlar altında kaldı kalbim
gel
geçmiÅŸ bahar sokaklarına çıkar beni
bahçesi tarumar bir çiçeÄŸin kirpiÄŸindeyim
bir kar çölünün ortasında
bir insan mahÅŸerinin içinde
yapayalnız
her bakışta bir hüzün,
her hüzünde bir bakış kanamada
bir sonsuz rüzgar baÅŸladı gittiÄŸin yerde
gel
gel
bahar sokaklarına çıkar beni
yıldızları sönmüÅŸ bir gecenin sayfalarında ışıksızım
özlemler damıtıyorum durmadan karanlığın yapraklarına
kalbimin üstüne üstüne yağıyor kar,
göçüp gitti kuÅŸlar çoktan ve ben
bölüp iklimlere o sevda tılsımı türküleri
iÅŸleyip alnımın çizgilerine tel tel
kalbimi sana rehin tutuyorum
gel
hasret ki yolları kanamalı ağır bir hüzündür
geçip giden günlerin terkisinde
rüzgâr koyaklarını yitirdi, sözcükler büyüsünü
her mısrada çığlık çığlık yüreÄŸim
gel
ömrümün bütün sokaklarına kar yağıyor ÅŸimdi.

<-- Geri